jueves, 30 de junio de 2011

cuanta razón


Siempre hay un momento en que el camino se bifurca, cada uno toma una dirección pensando que al final los caminos se volverán a unir. Desde tu camino ves a la otra persona cada vez más pequeña, no pasa nada. Estamos hechos el uno para el otro, al final estará el. Pero al final, solo ocurre una cosa. Llega el puto invierno y todo parec
e un sueño. Y de repente te das cuenta de que todo ha terminado, de verdad, ya no hay vuelta atrás. Lo sientes y justo entonces intentas recordar en qué momento comenzó todo, y descubres que todo empezó antes de lo que pensabas, mucho antes. Y es ahí, justo en ese momento, cuando te das cuenta de que las cosas solo ocurren una vez. Que por mucho que te esfuerces, ya nunca volverás a sentir lo mismo, ya nunca tendrás la sensación de estar a tres metros sobre el cielo.


3MSC

jueves, 23 de junio de 2011

Como agradecerte

Creo que unos de los momentos más duros que tenemos que vivir son las despedidas, el momento en el que tienes que decir adiós, a alguien que de algún modo o otro te estuvo acompañando en un momento de tú vida, quizás más  corto o más largo pero ahí estuvo.

Y llega el momento y ni siquiera sabes como empezar, como puedes decir en tan  poco tiempo todo lo que sientes lo que levas dentro y nunca le dijiste a la persona, como agradecer tanto. Y el simple te echaré de menos queda tan corto, tan pobre..

Durante todo nuestra vida tenemos que vivir demasiadas despedidas y aún así nunca te acostumbras sólo te resignas y intentas hacerlo lo mejor posible.



             "Feu-me cas, recordeu aquest moment, guardeu les olors, la                                                                                        
                    sensació del sol que crema, i l'aigua que us esquitxa a 
                   l'esquena, els amics, tot això canviarà (..)"
                                                                         

                                                                                      

domingo, 19 de junio de 2011

Y ya empiezan a llegar esas pequeñas decisiones que marcaran tu futuro y no sabes bien como afrontar todo los cambios que poco a poco irán llegando, nuevos compañeros, profesores, amigos, diferentes rutinas  etc.
Y ahí es cuando tienes que empezar a decidir que es lo que quieres ser hasta donde querrás alcanzar pero el problema es no saber a que quieres aspirar, que quieres ser o como quieres ser, entonces sólo puedes quedarte a un lado pensando, pero la solución  no caerá del cielo.

martes, 7 de junio de 2011

¡ FÁCIL !

Es hora de dejar que el tiempo siga su curso, que lo que tenga que venir que llegué ya y lo que se tengo marchar que no tarde en irse.
Si total, si algo tiene que suceder acabará sucediendo, para que interponernos en el camino, si el destino está escrito y no se puede reescribir.
 ¿De qué sirve perder el tiempo enfadados o tristes? Si así sólo conseguimos perder risas y momentos bonitos.
Si no hay cosa más bonita que sonreír y conseguir que los demás también lo hagan. Y como dicen  no hay un día perdido si hemos reído.

Fácil, lo contaré deprisa para que llegué lentamente a tu sonrisa:)

miércoles, 1 de junio de 2011

Cites

"La felicitat no consisteix a fer el que ens agrada, sinó a fer que ens agradi allò que fem" (proverbi xinés)

"Aprèn a veure el món en un gra de sorra i el cel en una flor. Descubreix l' infinit en la palma de la mà i l'eternitat en una hora"(William Blake)

"Sigues el canvi que vol veure el món" (M. Gandhi)

"La felicitat és viure cada moment, en el temps precís i adequat, amb la consigna que serà irrepetible" (Diazma)

"El veritable descobriment no consisteix a buscar nous paisatges, sinó a mirar-ho tot amb ulls nous" (Marcel Proust)

martes, 31 de mayo de 2011

La mala costumbre

Cuesta demasiado expresar ciertos sentimientos y aveces cuando lo queremos hacer ya es demasiado tarde, es una pena porque hasta que no lo perdemos no nos damos cuenta de lo que realmente vale y es que hay cosas que no pueden volver, y tenemos la mala costumbre de no apreciarlo de no hacerle caso y más tarde nos damos cuenta de todo lo que en realidad sobra, lo que no hace falta y lo que sí es imprescindible de verdad.

Y aún sabiendo esto, sigue constado y no le haremos caso hasta el día que falte, cuando sea demasiado tarde y ya no tenga remedio alguno, pero también abra otra gente quien lo sepa aprovechar y quien lo echará en falta pero de otra manera.

Cuidad lo que tenéis, porque nada es eterno y todo es efímero. 

¿Quién?

¿Quién decide, lo que esta bien y lo que no?¿ Es que cada uno no es libre de hacer lo que le venga en gana?
Entonces si es así porque existen toda clase de estereotipos esos que no te dejan mostrar al 100% tu forma de ser los que te obligan a ser como el resto a no tener personalidad

miércoles, 11 de mayo de 2011

¿que significa seguir?

caprichoso

Y ahora me empiezo a dar cuento de lo caprichoso que es el destino, hace falta hacerle pasar malos momentos a la gente que nos rodea o a nosotros mismos, no hay límite de sufrimiento por cabeza, tan cruel eres...
Dicen que después de la tormenta sale sol pero también es probable que el sol dure poco y la lluvia vuelva a caer.
Si es cierto que si todo fuera la perfecto la vida seria aburrida pero el sufrimiento no le da más diversión.

viernes, 22 de abril de 2011

Un paseo para recordar

"El amor es siempre paciente y amable, y nunca celoso. El amor nunca es jactancioso o presumido. Nunca es rudo o egoísta. Nunca se ofende ni es rencoroso. El amor no se deleita con los pecados de otros, sino que se deleita con la verdad. Siempre está dispuesto a disculpar, a confiar, a sentir esperanza y a soportar lo que sobrevenga."






Simplemente preciosa.

jueves, 21 de abril de 2011

No te vayas

No quiero imaginarme el día que al levantarme tu no estés allí, no quiero pensar que el tiempo va pasando y hay cosas que no pueden evitar, que es ley de vida, pero me gustaría detener el tiempo y poder aprovechar mas tiempo contigo.
Se que no leras esto, pero quiero pensar, que sabes lo que pienso y lo importante que eres para mi.
Son 15 años en los que me has dado todos mis caprichos y me has querido como el que mas y me encantaría volver a tener 3, 4 años para que me pudieses volver a llevar al parque de tu mano, que me cogieras a cocoletas  o que simplemente me escucharas aunque no se me entendiera ni una palabra.
Y en mayo vas a cumplir 70 años y tengo miedo mucho miedo porque el tiempo pasa y no en vano y quiero crecer y madurar a tu lado no quiero que te vayas seria demasiado duro para mi quizás no puedas imaginar cuanto. Necesito tenerte a mi lado.
Tus ojos han vivido muchas cosas y por desgracia no todas buenas y me acuerdo de las navidades de 2007 cuando tus ojos estaban llorosos al igual que muchos de la familia, yo sólo tenía 11 años y aunque creía comprender la situación no la entendía y no quiero que algo así vuelva a suceder y volver a ver los ojos llorosos y rojos.
No quiero que te pierdas como crecerá el peque y el no tan peque quiero ver como nos ves crecer como nos ves alcanzando nuestras metas y creando nuestras familias.

viernes, 15 de abril de 2011

Entonces piensas y te das cuenta de que han pasado muchos años y no puedes seguir comportándote como una niña pequeña, que desea todo lo que tiene a su alrededor y siempre se protege en la falda de su mama, ya no, ahora es el momento de empezar a ir construyendo nuestra vida, elegir a los que de verdad nos apoyan y los que estarán siempre sea la hora que sea, es le momento de tomar decisiones importantes o menos pero al fin y al cabo tomarlas.
En definitiva es hora de madurar y hacernos fuertes delante de las adversidades, que seguramente no serán pocas, aunque no siempre podremos y no pasara nada, porque lo habremos intentado y habremos luchando, y no siempre se puede ganar, pero dicen que las perdidas pueden ser ganancias y creo que es mejor pensarlo así, que es la manera perfecta de ver el punto positivo de las cosas ¿no?

miércoles, 6 de abril de 2011

Día tras día

Y entonces te das cuento de que es lo que verdaderamente importa, y de quien estará allí siempre día tras día sacándote una sonrisa tras otra y es a esas personas a les que les quiero decir gracias. Por aguantarme, soportarme, ayudarme a no caer aunque este en el borde del precipicio, por no desaparecer cuando más las necesito, por perdonar mis errores, por ayudarme a ser mejor persona, por confiar en mi, gracias.
Con el tiempo vas conociendo gente nueva yo tengo la suerte de haber conocido a excelentes personas que con poco tiempo me han demostrado, que estarán allí que no se irán.
Y creo que es hora de agradecérselo aunque la mitad esa gente no verá esta publicación.
Y decirles alas personas que de alguna u otra forma han marcado mi vida que gracias porque para bien o para mal me ayudáis a ser más fuerte.

domingo, 3 de abril de 2011

¿volverte a ver? mejor no.

Todavía no logro comprender como lo haces pero ahí estas, nunca acabas de irte, pero aunque te preguntará dudo que me contestarás y siendo así entiendo menos aún esta situación en mi cabeza existen demasiadas preguntas sin respuesta ¿por qué?, ¿que hubiera sucedido?, ¿por qué vuelves?, ¿tanto daño te hice?, ¿significó algo que más que una simple lección?, ¿de verdad te dolió?,  el porque no lo sabre nunca, lo que hubiera sucedido tampoco, no tengo ni idea del porque de tu regreso, no puedo saber si te lastime de verdad, si  para ti fue una simple lección, no creí haberte echo tanto daño, pero si se que te quise de verdad, que no quise hacerte daño, que quizá lo que sucedió fue por algo y te pedí perdón en varias ocasiones y no quisiste perdonarme también se que me dolió mucho todo aquello pero las acciones no vienen solas y vienen marcadas por echos, echos que no te planteaste quizá, que no supiste ver más allá de un simple error y no te fijaste en el perdón, y no soy quién para juzgarte, pero cuando sientes de verdad y tanto no siempre sabes como manejar la situación. No voy a echarte cosas en cara porque no sería justo por mi parte, tan solo decir que entre nosotros han sucedido demasiadas cosas y aunque me duela y me cueste reconocerlo escribiendo esto se humedecen mis ojos que por desgracia demasiadas lágrimas dejaron ir en su momento día tras día.